Natan Sternhartz (1780–1844) był uczniem i skrybą rabina Nachmana z Bracławia (1772–1811), założyciela ruchu bracławskich chasydów. Sternhartz towarzyszył Nachmanowi od 1802 roku, zajmując się spisywaniem, redagowaniem i rozpowszechnianiem jego nauk. Choć po śmierci rabina Nachmana chasydzi nie zdecydowali się wybrać jego następcy, to właśnie Sternhartz stał się nieformalnym przywódcą ruchu. Poza redagowaniem i wydawaniem nauk Nachmana pisał również własne książki: Likutej halachot – dzieło wiążące mistyczne nauki Nachmana z kodeksem prawa żydowskiego Szulchan aruch, Likutej tfilot – zbiór modlitw opartych na naukach Nachmana oraz Jemej Moharanat – pamiętnik. Jemej Moharanat [Dni naszego nauczyciela, rabina Natana] to pamiętnik Natana Sternhartza wydany pośmiertnie przez jego uczniów w 1876 roku (część pierwsza) i 1902 (część druga). Część pierwsza, Jemej Moharanat, opowiada o życiu Sternhartza od urodzin do 1835 roku, chociaż okres od urodzin do spotkania rabina Nachmana z Bracławia zajmuje zaledwie jedną stronę. Część druga zawiera opis podróży Sternhartza do Ziemi Izraela w 1820 roku. Pamiętnik jest nieocenionym źródłem do historii chasydyzmu, dającym unikalny wgląd w relację cadyka z jego uczniami i w funkcjonowanie ruchu chasydów z Bracławia po śmierci rabina Nachmana w 1810 roku. Jemej Moharanat jest wydawany i czytany przez chasydów z Bracławia. Tekst nie był tłumaczony na polski. Wybrane fragmenty ukazały się w języku angielskim.