dr Joanna Lisek – literaturoznawczyni, tłumaczka, pracowniczka naukowa Katedry Judaistyki im. Tadeusza Taubego Uniwersytetu Wrocławskiego. Zajmuje się głównie poezją żydowską i kulturą jidysz, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości kobiet. W 2005 roku wydała książkę Jung Wilne – żydowska grupa artystyczna, w której, na tle historycznym i społecznym, przedstawiła historię żydowskiej formacji artystycznej Jung Wilne. W 2010 roku ukazał się zredagowany przez nią tom Nieme dusze? Kobiety w kulturze jidysz, a w 2015 Mykwa – rytuał i historia. W 2018 roku opublikowana została w wydawnictwie Pogranicze jej monografia Kol isze – głos kobiet w poezji jidysz (od XVI w. do 1939 r.). Z Karoliną Szymaniak i Bellą Szwarcman-Czarnotą przygotowała tom: Moja dzika koza. Antologia poetek jidysz (Austeria 2018). Poza twórczością poetek z jidysz na język polski tłumaczyła m.in. utwory Chaima Gradego, Abrahama Suckewera, Puy Rakowskiej, Jenty Serdackiej, Chavy Rosenfarb. Autorka jest inicjatorką oraz współrealizatorką projektu ochrony dziedzictwa kultury jidysz na Dolnym Śląsku. W latach 2013–2015 współpracowała z Fundacją Bente Kahan przy realizacji projektu „Jidysz far ale”, w ramach którego przygotowała merytorycznie wystawę „Babiniec – kobiety w kulturze jidysz”, prezentowaną we Wrocławiu, Krakowie, Oslo i Trondheim. Od 2017 roku jest główną wykonawczynią projektu „Kanon literatury wspomnieniowej

Żydów polskich”, w którym redaguje serię Żydzi. Polska. Autobiografia, tłumaczy wspomnienia Puy Rakowskiej oraz opracowuje krytycznie pisma autobiograficzne Sary Szenirer.